Rozdział 6

Trochę to trwało, ale jest nowy rozdział. Wiem, że krótki. Tak już mam. Ale następny jest w przygotowaniu.

Rozdizał VI

- Patrz, co znalazłam na marginesie książki! – krzyknęła Kate, wchodząc do pustego pokoju wspólnego – To jest naprawdę godne uwagi!

Tom, do tej pory niewidoczny, wstał z fotela i  wziął kartkę z jej ręki.

- Myślisz, że to prawda?

- Nie wiem. Trzeba wypróbować to zaklęcie.

Tom jeszcze raz spojrzał na kartkę.

Obliviate – wymazuje pamięć

Ciekawa koncepcja.

- No dobrze, to na kim?

Tom zauważył, że Kate się uśmiechnęła. Miała już wybrany cel.

*****

Ruda dziewczyna wędrowała z książką przez korytarz. Pod nosem nuciła jakąś piosenkę.

Nagle jej drogę zagrodziła Katy.

- Czego chcesz? – burknęła na ślizgonkę.

- Ja? Niczego. Już nie mogę sobie iść korytarzem?

- Tylko dlaczego tym samym korytarzem , co ja, a w dodatku gdy jesteśmy tu tylko we dwie?

- A to mam za kimś łazić?

Dziewczyna westchnęła.

- Możesz mnie przepuścić?

- Nie, nie mogę.

- Przepuść mnie i to już. – dziewczyna wyciągnęła różdżkę i skierowała ją w stronę Katy.

- Przecież wiem, że nic mi nie zrobisz, Angelo. Jesteś Gryfonką. A poza tym – Kate błyskawicznym ruchem wyciągnęła różdżkę – ja tez posiadam własny egzemplarz.

Przez chwilę stały, mierząc siebie wzrokiem.

- To nic nie da. – zauważyła Katy – Będziemy tylko stać i gapić się na siebie?

- W takim razie co zrobisz?

- Zaproponuję ci pojedynek.

Na twarzy Angeli odmalował się lekki szok. Jednak po chwili ustąpiła mu determinacja.

- Kiedy i gdzie?

- W sali transmutacyjnej. O północy.

Dziewczyna kiwnęła głową na znak zrozumienia.

- Obliviate. – szepnął Riddle ukryty za zbroją.

Z różdżki Toma wystrzeliła mała, srebrzysta kulka i trafiła Gryfonkę w plecy. Dziewczyna jakby się lekko zachwiała.  Ale nic po za tym.

- Możesz mnie przepuścić?

- Ależ oczywiście. Ludziom niespełna umysłu powinno się ustępować.

Angela zmierzyła ją lodowatym spojrzeniem.