Rozdział 7

Rozdział VII

Tom i Katy siedzieli na kanapie przy kominku. Ich ręce prawie się stykały.

- Trzeba sprawdzić, czy zaklęcie działa. Któreś z nas musi pójść do sali.

Tom spojrzał Kate w oczy.

- A po co ryzykować? Wyślijmy kogoś innego. – Riddle wstał i podszedł do chłopaka, który zasnął w fotelu po drugiej stronie. Potrząsnął jego ramieniem.

- Ccccco… - mruknął krótko ostrzyżony blondyn.

- Mam do ciebie interes.

 Ślizgon ożywił się.

- Nazywasz się Malfoy, tak?

Blondyn kiwnął głową.

- Słuchaj. Za poł godziny północ. Idź do  sali zaklęć i zostań tam do pierwszej. Jeśli kto się pojawi, donieś mi, kto.

- A co z tego będę miał?

- Pytasz, co zyskasz? Więc słuchaj. Będziesz mógł dołączyć do mnie. Do grona moich wybranych. Zamierzam stworzyć idealny świat, a ja będę na jego czele. Wy będziecie mi pomagać.

- Chwila. To ty postawiłeś się Starkowi? I to ty uwarzyłeś ten eliksir, co profesorowi Slughorn’owi się nie udało?

- Tak, to ja.

Blondyn się przez chwilę zastanawiał.

- A co, jeśli nie uda ci się przejąć władzy?

- Będziesz miał u mnie dług wdzięczności.

Ślizgon poderwał się z fotela. Riddle wyciągnął do niego rękę.

- Zgoda?

- Zgoda.

Malfoy uścisnął jego rękę. Po chwili wyszedł z pokoju wspólnego.

Riddle wrócił na kanapę. Teraz wystarczy tylko czekać.

*****

Tom i Kate siedzieli razem na lekcji transmutacji. Dumbledore jeszcze nie wszedł do klasy.

- No i co? Sprawdziłaś tą Gryfonkę? – zapytał się Tom.

- Nie, jeszcze nie. – odpowiedziała Kate – Czekaj chwilę.

Grey wstała i podeszła do stolika po przeciwnej stronie klasy.

- No i dlaczego się nie było? – szepnęła do dziewczyny siedzącej samotnie – Stchórzyłaś?

- Nie wiem, o czym ty mówisz.

- Nie udawaj.

- Spadaj do swojej ławki. Nie mam na ciebie czasu.

W tym momencie do ławki dosiadł się Stark.

- Masz jakiś problem? – warknął na Kate.

- Tak, mam. To, że istniejesz. A teraz wybacz. Wolę lepsze towarzystwo.

Grey odsunęła się od ławki gryfonów i znów usiadła koło Riddla.

- Zaklęcie działa. – szepnęła do Toma i posłała mu uśmiech.